Bij een glas rode wijn

Trouwuitnodigingen rondbrengen zorgt dat je op heel wat plaatsen blijft hangen om een praatje te doen. Zo ging ik langs bij de buren die samen met hun drie kinderen pannenkoeken aan het bakken waren. We spraken af om een burenborrel te doen en legden meteen al een datum vast.

Bij buurvrouw van twee huizen verder, een weduwe van 80+ die nog heel gezwind op en neer fietst, was om 20u de deur al goed gesloten. Toen ik liet horen dat ik het was, ging de deur open. ‘Kom toch binnen, wat fijn dat je langs komt’. Ik volg haar door de lange gang en zet me neer in de zetel. ‘Iets drinken? Misschien een glaasje wijn?’ Ik maak de bedenking bij mezelf: ik heb nog heel wat adressen te schrijven, maar… Dan antwoord ik: ‘Heel graag!’ ‘Wit of rood?’ ‘Dan graag rood als het kan.’ De fles en twee glazen komen op tafel, samen met een doos pralines. En voor ik het weet zijn we twee uur en een heel fijn gesprek verder. Ik wandel met een warm gevoel terug naar huis.

Luisteren is helemaal niet moeilijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: