Sabine Hagedoren over luisteren en verdriet

In Het huis laat Eric Goens niets aan het toeval over: elke fotolijst, elk familiebezoek, elk achteloos uitgeschonken glas wijn heeft als doel dieper door te dringen tot de ziel van de gast. Voor Sabine Hagedoren (51) – weervrouw van beroep, zon in het leven – hielp het lot hem een handje: het enige huis ter wereld dat haar tot een bezoek had kunnen verleiden, was dat in het Zuid-Afrikaanse Wellington waar hij dat jaar de opnames had gepland. Het werd één van de aangrijpendste afleveringen uit de reeks, waarin Sabine het verhaal deed van de slepende ziekte die haar man Jurgen intussen drie jaar geleden zo hufterig had weggerukt.

Sabine Hagedoren: “Ik geef niet vaak of graag interviews. Ik heb genoeg mensen rond mij bij wie ik mijn verhaal kwijt kan. Toen Eric me vroeg, was ik van plan om nee te zeggen, tot hij vertelde wáár het gesprek zou plaatsvinden. Het huis stond op een boogscheut van de Napier Winery, de wijngaard die mijn man zaliger en ik nog hadden willen bezoeken. De dag van de opnames was bovendien onze dertiende huwelijksverjaardag. Als dat huis elders in Zuid-Afrika had gestaan – of in België, zoals nu – dan had ik vriendelijk bedankt. Maar om het verhaal daar te vertellen: ja, dat klopte. Eén keer, en dan nooit meer.”

Ben je blij dat je hebt toegezegd?

Hagedoren: “Zeker. En niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik dacht: ik ben niet de enige, er zijn zovéél mensen die hun partner veel te snel zijn kwijtgeraakt. Maar je moet wel verder.”

“Ik heb mijn verhaal verteld zoals ik het op dat moment aanvoelde. Ik kon alleen maar zeggen hoe ik toen mijn verdriet aanpakte. Niet dat mijn manier de juiste was, want een juiste manier bestaat niet. Maar aan de reacties heb ik gemerkt dat mensen er wel degelijk iets aan gehad hebben. En ik heb iets gehad aan de verhalen die zij mij vertelden. Door naar elkaar te luisteren ontdek je dat je in hetzelfde schuitje zit. Daar kun je veel troost uit putten. Ik ben er niet in geslaagd om iedereen te bedanken, dus bij dezen wil ik dat alsnog doen: ik heb alles gelezen, en jullie warme woorden hebben deugd gedaan.”

(…)

Je zei onder meer dat je de grote klop nog niet had gevoeld, en je vroeg je af of die nog zou komen. Is dat gebeurd?

(denkt na) “Ik heb een goed sociaal vangnet. Dat is enorm belangrijk. Het is ook de reden waarom ik nu meter ben van de vzw Rouw- en Verliescafé Vlaanderen. Niet iedereen heeft iemand met wie hij of zij een kop koffie kan gaan drinken, iemand die zonder oordelen naar je verhaal luistert, ook al vertel je het voor de twintigste keer. Luisteren helpt altijd, zeker als de ander óók iemand verloren heeft. Daarnaast is een café laagdrempelig: wie gewoon wil luisteren, is ook welkom.”

“Dus ja, mijn omgeving heeft mij erdoor gesleurd. Ik ben altijd open geweest tegen mijn vrienden en familie: ‘Ik kan dit níét alleen.’ Niemand kan dat.”

Bron: https://www.demorgen.be/tv-cultuur/eric-goens-kijkt-je-aan-met-de-glimlach-van-een-komodovaraan-en-jij-bent-het-geitje-vlak-voor-het-wordt-opgegeten~b7ac070e/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: