Oe ist écht – Luisteren naar de ander

Ze had een grijs mutsje op, daaronder krioelden haar blonde haren. We liepen over de Antwerpse kasseien, het Stadspark in. Het was de eerste keer dat we elkaar ontmoetten, maar alsof onze sterren gelijk stonden, deelden we die middag onze diepste verlangens, dromen en relationele struggles.

Ze voelde zich niet lekker. Misschien was de aanleiding een gesprek met haar lief. Beslissingen in haar carrière, de bosbranden in Australië. Of gewoon wie ze was. Ze wist niet waardoor het kwam. Maar het was alsof ze in een greep werd gehouden waaruit ze zich moeilijk kon ontworstelen en kon niet naar haar werk, vertelde ze de dokter. Hij gaf haar gelijk, ze had meer dan de blues en ze kreeg een briefje mee.

De jonge vrouw had vaker last van depressies en was zeker niet de enige in haar familie. Ze grapte dat het kwam doordat ze in de Westhoek was geboren. Wat zit daar toch in het grondwater?, grapte ik terug. Ik dacht aan een oude – maar nog steeds relevante – reportage met Kamagurka waarin hij als campagne door West-Vlaanderen trok en aan de mensen ‘oe ist’ vroeg. Niet een beetje, maar oe ist écht?

Want die vraag wordt nog altijd te weinig gesteld. En het antwoord nog te weinig gehoord.

Praten over gevoelens, en zeker als het niet goed gaat, leerden we niet op school. Depressie hoorde bij een ruige kunstenaar, dat was niet iets voor Jan met de pet. En nog altijd is er dat taboe. Als we sneller ‘oe ist écht’ zouden durven te vragen en sneller durven toe te geven dat het niet goed gaat, zou er dan niet een hoop ellende voorkomen kunnen worden? De cijfers liegen er niet om.

In 2018 werd bekend dat België het hoogste aantal zelfdodingen per inwoner in West-Europa heeft. Opmerkelijk, dat juist hier de laatste tijd zoveel wordt bespaard op de welzijnssector. Kinder- en jeugdpsychiater Eva Kestens riep de tweede dag van dit jaar aan de noodrem in Knack: luister politici, met preventieve behandeling bespaar je juist zoveel. Een psyche moeten we toch ook onderhouden? Het is de motor van ons lichaam, van ons zijn. Hoe kunnen we functioneren als onze psyche dat niet meer kan?

In haar huis aten we heerlijke misosoep, dat troostte. Ze zette muziek op, dat hielp wel. Maar uit de greep kwam ze niet zo makkelijk. Het is als een koortsblaar, zei ze, het komt op als je immuunsysteem te laag is. Je kan smeren wat je wil, maar geduld is het grootste medicijn.

Emma Lesuis is theater- en documentairemaker.
Bron: https://www.standaard.be/cnt/dmf20200117_04809999
Afbeelding van Сергей Плутенко via Pixabay

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: